Ik heb het onderstaande verhaal verteld aan een groep kinderen op de laatste dag van mijn stage in het regulier onderwijs. Ik was daarmee opgehouden omdat ik er letterlijk ziek van werd. Ziek van kinderen opdrachten te laten maken die ze al begrepen om vervolgens de terechte rebellie te onderdrukken. Dit is nu zo’n anderhalf jaar geleden maar een artikel van Wendy Priesnitz over “Adultism” heeft het weer opgerakeld. Op de barricaden voor vrijheid en gelijkheid!
“Lang, lang geleden waren mensen en dieren gelijk.
Iedereen was tegelijk jager en prooi, prooi en jager. Maar toen kwam er een lange en verschrikkelijke droogte. Van sommige dieren overleefden alleen de grootste, of de sterkste. Maar van de mensen overleefden de slimste. Zo ontdekten ze dat je water kunt bewaren in een struisvogelei en dan kunt begraven. Zodat je het weer kunt opgraven als bijna dood gaat van de dorst. Dieren kunnen dat niet. Sommige dieren bewaren dingen omdat hun gevoel zegt dat ze dat moeten doen. Maar als er dan iets onverwachts gebeurt, heb je weinig aan een gevoel dat je niet zelf kunt veranderen. Gedachten kun je wel zelf veranderen. En sindsdien zijn de mensen niet meer gelijk aan de dieren. En al snel waren ze overal op de wereld de baas. Zelfs machtige dieren als leeuwen en olifanten waren nu bang voor ons. continue reading…
De reden dat ik meer dan twee weken niets op mijn blog heb geschreven zijn twitter en 7 days of inspiration. Er is in de tussentijd ontzettend veel beweging geweest, dingen in gang gezet, nieuwe contacten gemaakt, mensen gesproken, etc. Ik heb het gevoel dat heel progressief onderwijsland zich rond de thema’s van 7 days aan het verzamelen is en dat is zo’n gave gewaarwording! Maar misschien moet ik eerst wat dingen uitleggen. continue reading…
